Φαγητό που ενώνει! (Conflict Kitchen)

 

                                         (εικόνα: www.conflictkitchen.org)

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο έπεσα χθες ξεφυλλίζοντας το Spiegel. Στο Πίτσμπουργκ των Ηνωμένων Πολιτειών έχει δημιουργηθεί ένα μαγαζί street-food (φαγητό για το χέρι) με το όνομα ‘Conflict Kitchen’, κουζίνα της σύγκρουσης. Πρόκειται για ένα μαγαζί που σερβίρει εδέσματα χωρών με τις οποίες οι ΗΠΑ βρίσκονται σε διαμάχη, είτε διπλωματική είτε στρατιωτική. Στις χώρες αυτές συγκαταλέγεται  το Αφγανιστάν, η Βόρεια Κορέα, η Κούβα και η Παλαιστίνη. Η ιδέα ανήκει στον καλλιτέχνη Τζων Ρούμπιν και τη μαθήτριά του Ντον Βελέσκι, η οποία υποστηρίζει: «Θέλουμε να ξυπνήσουμε την κατανόηση για τους ανθρώπους  και την κουλτούρα τους σε αυτές τις χώρες. Θέλουμε να ξεπεράσουμε την άγνοια των συμπατριωτών μας.»  

Το φαγητό είναι ένας θαυμάσιος τρόπος να γνωρίσεις την κουλτούρα ενός λαού διότι μιλάει κατ’ ευθείαν στην ψυχή. Για να προσεγγίσουν την κουζίνα κάθε χώρας, οι δημιουργοί επισκέπτονται τη χώρα αυτή ούτως ώστε να γνωρίσουν τόσο τους ανθρώπους της όσο και για να πάρουν χρήσιμα υλικά πίσω στο εστιατόριο. Κάνουν ερωτήσεις στους ντόπιους για το πώς ζουν, αγαπάνε, εργάζονται και οι απαντήσεις συλλέγονται για να παρουσιαστούν μέσω φυλλαδίων στον πάγκο του μαγαζιού. Επόμενος στόχος του ιδιαίτερου αυτού μαγαζιού: η γνωριμία με την κουζίνα χωρών από την Αφρικανική ήπειρο.

Πηγή: Περιοδικό Der Spiegel, τεύχος 48/24.11.2014, τίτλος: Die Weltkueche (=η παγκόσμια κουζίνα), αρθρογράφος: Markus Feldenkirchen

Εκλογικός Απολογισμός (ή αλλιώς στης Βουλής τα έδρανα)

Αυτήν την Κυριακή 7 του Δεκέμβρη βρεθήκαμε τα μέλη της δημοτικής παράταξης με την οποία κατέβηκα στις δημοτικές εκλογές 2014 στο Δήμο της Πεντέλης. Το όνομα της παράταξης είναι ‘Πεντέλη εν Δράσει’ και αποτελείται ως επί το πλείστον από υποψήφιους προερχόμενους από το  χώρο του Σύριζα. Κάτσαμε λοιπόν και συζητώντας προσπαθήσαμε να βρούμε τις αιτίες που μας έφεραν στην τρίτη θέση και μακριά από το δεύτερο στο δήμο της Πεντέλης. Πολλά ελέχθησαν για τα λάθη και τις παραλείψεις της ομάδας: το πρόγραμμα τυπώθηκε αργά, δεν τα δώσαμε όλα, δε κάναμε τις κατάλληλες συνεργασίες.  Προσωπικά πιστεύω ότι δώσαμε ότι καλύτερο μπορούσε ο καθένας, Εγώ είδα μια ομάδα που πάλεψε και έγινε οικογένεια για κάποιες μέρες. Μπορεί απλά ο αντίπαλος να ήταν καλύτερος από εμάς (Δήμαρχος Στεργίου). Το θέμα τώρα είναι πώς θα πορευτούμε στη συνέχεια. Δε μας μένει τίποτα άλλο από το να ξεκινήσει ο σχεδιασμός όσο πιο γρήγορα είναι δυνατό, η παράταξη να αποκτήσει καινούργιο κανονισμό λειτουργίας και να έρθει σε επαφή με τις ανάγκες του κόσμου από αύριο.